Janusresurrection

SInubukan kong magsulat sa diary ko pero sa kabutihang palad, wala akong makitang bolpen na may tinta. At dahil hindi rin ako nakapagsulat sa diary ko, binuklat ko na lang… astig nga e, parang nanibago ako. Naramdaman ko na masyado ko na palang nailayo ang buhay ko sa sarili ko. Napansin ko rin na parang aral sa akin sa kasalukuyan ang mga naisulat ko na dun. Parang tanga, na nagkamali na, at natuto, pero nagkamali pa rin.

Madaming nakasulat dun e. Una na dun yung kwento na may hinalikan ako sa sinehan at na-guilty ako dahil na-guilty siya, dahil may bf siya. Nandun din yung kwento tungkol sa pangungutang ko, na hindi naman ako nakautang, para mabili yung tarot card ko. Nandun din yung pinag-eksperimentuhan ko ang sarili ko na "ma-inlove", at na-inlove nga ako ng ilang saglit. Andun din yung ibang tao na ang pinag-eksperimentuhan kong ma-inlove sa akin. Nandun din yung na-inlove talaga ako dahil maganda yung pwesto ng kwentuhan namin, sa ilalim ng buwan. Ang pinakamadrama e yung na-inlove ako at talagang in-love na in-love ako sa isang tao. basta yun na yun.

Bakit nga ba puro pag-ibig ang nasa utak ko ngayon? Hindi ko alam, siguro napasok lang ng hangin ang utak ko.

minsan talaga, masarap yung pakiramdam ng nagmamahal e. ganun ang naramdaman ko nung ibinigay ko sa kanya yung sulat ng pagsuko na ginawa ko. Naalala ko yung sulat na yun… "hindi ito tungkol sa pag-ibig, hindi bagay sa akin ang salitang iyan, ito ay tungkol sa pagpapaalam". Hindi ko alam kung saan ko natutunan ang pagmamahal na yun, pagmamahal na isusuko mo ang sarili mo sa hangad ng panahon, at ang panahon ding iyon ang makapagpapatatag sa iyo.

Hindi ko alam kung anong naramdaman niya noong ibigay ko sa kanya ang sulat na yun. Basta ang alam ko, mahal ko siya, at wala na akong pakialam sa mangyayari. Nabusog kasi ako ng panahong uso ang pagpaparaya, martir at bayani. Kaya naman ipinaubaya ko na lang sa sobra-sobrang pag-ibig na ibinuhos ko sa sulat na yun, at kokonting baon na paliwanag bukas.

Masarap din palang marinig galing sa bibig ng mahal mo na sabihin niyang mahal ka niya. Kapag naaalala ko yung mismong pangyayari sa ilalim ng punong mangga, hindi ko maiwasang matuwa… at malungkot… sabay tanong sa sarili ko "anong nangyari sa atin?".

Hindi ako naniniwala sa mahabang ligawan, at hindi rin ako naniniwala sa mahabang relasyon. Naniniwala ako na ang pag-ibig na hindi nabuo sa unang pagtatagpo ng pag-iisip ay hindi kailan man mabubuo kahit pa sa mahabang panahon. Gusto kong paniwala sa mga taong nagsasabi sa akin na kelangan ko nang magmahal muli, pero mas marami sa kanila ang naniniwalang hindi ko na kailangan ng karelasyon para mabuhay. Ang hindi nila alam, hinahanap ko din ang kaparehas ko, kung meron man.

Takot ako sa kabiguang may kaugnayan sa pag-ibig. Sa palagay ko ay napakalupit na paraan ang hindi pagbigyan ang pusong hindi naman ginustong umibig sa taong tumanggi sa alok niya. Aborsyon, sa madaling salita. Hindi natin malalaman kung sino talaga ang tunay sa para sa atin kung hindi natin susubukan. Pero sa batong pagulong-gulong, hindi kinakapitan ng lumot. Nakakalito.

May mga taong mahal mo, pero hindi mo gusto. May mga tao din na gusto mo pero hindi mo pwedeng mahalin. At marami pang kumbinasyon, hindi mabilang. Pero hanggang kelan ba natin hahanapin ang mahal at gusto natin? Sapat kaya ang habangbuhay natin para hanapin siya? Mahirap ipaliwanag dahil hindi na nakakapag-isip ng dahilan ang pusong umiibig.

He will pain the light and shades
The colours and the trees
He will climb the steepest hill
Believing what he sees
He will lay down on the ground
Beneath the old oak tree
He will sleep forever
If you try to set him free