Janusresurrection

Mount Everest ang pinakamataas na bundok sa buong mundo, at kamakailan lang ilang pinoy ang sumubok akyatin ito at sila ay nagtagumpay.

Narating nila ang tuktok ng Mount Everest, dala ang bandila natin, nagbibigay patunay na kinaya ang pinoy ang ganoon kahirap na pagsubok.

Lahat ng istasyon ng tv at radyo ay nagbabalita tungkol sa mga pilipinong ito. Kanya-kanyang kuwento hinggil sa "hirap" na dinanas ng mga ito sa pag-akyat sa "tuktuok ng mundo".

Noong una ay medyo natutuwa pa akong marinig ang mga kuwento tungkol sa pag-akyat, pero unti-unti na akong nasawa, at napikon dahil sa sobrang paulit-ulit nito na nakakatulig na.

Nagtatalo pa sila kung sino ang tunay na naunang umakyat. At ang hindi ko matanggap, at nagpainit lalo ng ulo ko ay nang marinig ko ang paboritong tag line ni Leo Oracion na " Nagawa ko na ang imposible".

Hindi ko alam kung dahil sa tarik ng  bundok na iyon kaya parang naalog ata ang utak ni Leo at parang ang "imposible" sa kanya ay hindi ganoon ka-imposible para sa paniniwala ko. Siguro naman ay mas maraming karanasan sa akin ang taong iyon kung pagbabasehan ang edad at mga gawain sa buhay, pero hindi ko talaga maubos maisip kung anong "imposible" ang nagawa niya.

1957 pa unang naakyat ang Mount Everest, ang pagkatapos noon ay napakarami nang nagsipagsunuran. 2006 naakyat ni Leo ang bundok na iyon, pero "IMPOSIBLE" daw ang kanyang nagawa.

Pero ano ba talaga ang  dahilan ng pag-akyat na ito? Bakit parang gusto yatang ipahayag sa buong mundo na nakaakyat na ang pilipino sa Mount Everest? Bakit natutulig na ang mga tao sa balitang ito, na hindi ko naman makita ang mapapala ng mga piliino sa pangyayaring iyon?

Hindi kaya babayaran na ng mga intsik ang utang natin sa World Bank kapag naakyat ng pilipino ang pinakamataas na bundok sa buong mundo? O baka naman lilinisin ng hapon ang lahat ng polusyon at dumi ng Pilipinas kapag nakatapak ang pilipino sa tuktok ng bundok na yun? Sana may pustahan na lang na naganap na makikinabang ang lahat dahil sa pag-akyat na yun nila sa Everest, na akma sa balita at karangalan na ibinibigay sa kanila.

Kitang-kita at halatang-halata na, pero bakit wala paring kumikilos hinggil dito? Kailangang-kailangan na ng kawawang bansa natin ang mga bayani sa mga panahong ito. Desperado na tayo dahil wala na tayong pamantayan ng mga bayani ngayon. Hindi natin sila makita sa gobyerno o kung saan man, kaya ang mga nagiging bayani natin sa panahong ito ay mga boksingero, umaakyat ng bundok, artista, singer at kung sino-sino pang mga taong nakakakuha ng pagkakataong maipahayag ng malawakan ang kanilang mga adhikain, na hindi naman ganoon karangal. At ang mga taong walang pagkakataong makapagyabang nang kanilang mga nagawa, kahit gaano ito kahanga-hanga ay walang saysay sa mga taong walang alam.

Maglagay din kunyari kau ng comment niyo sa mga binabasa niyo dito. Gusto niyo kasi personal na sinasabi sa akin e. =)

Ano ang ibig sabihin ng luho? Ito ba ay ang pagmamay-ari ng mga bagay na labis sa ating mga pangangailangan? Ano naman ang ibig sabihin ng pangangailangan? Kung susundin natin si Ginoong Maslow, pangangailangan pa rin talaga ang "luho". Maaaring hindi ito pangunahing pangangailangan, ngunit kailangan natin ang mga "luho" para matugunan ang iba pa nating pangangailangan.

Kung ang isang taong nagugutom ay kailangang kumain, ibang gutom naman ang nararamdaman ng taong kumakain ng isang platitong caviar na hindi naman talaga niya ikakabusog.

Ganun din ang pangangailangan ng taong walang tsinelas na bumili ng Spartan sa Divisoria, pero sa pagbili ng tsinelas na kasing-mahal ng isang pares na sapatos, ibang pangangailangan ang natutugunan nito.

Maaaring iniisip natin ang kaligtasan. Mas ligtas nga naman siguro ang mamahaling tsinelas na ginawa talaga para sa pag-akyat ng bundok kesa sa murang tsinelas nga na ikapapahamak mo naman.

HIndi lamang sa pag-akyat ng bundok, pupuwede ring sa pag-akyat sa estado ng buhay.

Masakit mang tanggapin, pero halos lahat tayo ay nabibiktima ng pangangailangang hindi naman talaga kailangan. Tamad lang talaga ang marami sa atin kaya hindi natin hinahanap ang tunay na pangangailangan.

Naalala ko tuloy ang kaibigan ko sa bukid na si Nena.Kelan lamang ay nakasalubong ko siya sa isang mall. Ibang-iba na siya sa Nenang kilala ko. Ang dating amoy dayami, ngayon ay amoy Tommy Girl na. Ang noo’y mukang parang binilot na tutule, gawang Calayan na. Ang bakyang kahoy ay pinaltan na ng havaianas. At ang dating Nenang kilala ko na patingin-tingin lang sa araw e alam na niya ang oras, ngayon ay naka- Technmarine na!

Pero nang kausapin ko na ang "maganda" nang si Nena, tila bumabalik ang dating Nenang kakilala ko na tumatae lamang sa likod ng sirang yero nung bata pa kami.

Nakakuha ng pekeng pag-unlad ang kaibigan kong si Nena. Gulpi de gulat lang pala ang bagong anyo nya, pero dati lang ang kanyang laman. Hindi naman sa minamaliit ko si Nena, pero sana ginamit niya na lang sa mas maayos na paraan ang imbes na ipinambili niya ng mga bagay na makakapagpataas lamang ng pekeng estado niya sa buhay.

Maraming Nena sa buhay natin. Maaaring pagtingin mo sa salamin ay makilala mo siya, hindi mo na kailangang sumilip sa bintana.

Aral itong lahat para sa atin. Mas marami ang sa atin ang nalalason ng kulturang kinakalimutan ang tunay na ibig sabihin ng kadakilaan at nalulunod sa mababaw na tubig ng kahangalan.

ang tamang kumbinasyon ng mainit at malamig na tubig, maligamgam at hawak mo ang aking mga mata at damdaming bigla na lamang nagbabago sa sandaling magpalit ng temperatura ang mundo. HIndi mo nanaising marinig ang aking malalamig na halakhak, gayundin ang pagtakas mo sa nag-aapoy kong mga ngiti. Nagnanais din akong magbago, nangangarap na mabuhay ng normal, subalit ang hamon ng paligid ay unti-unting humihiling ng malahayop na pangangailangan. Naniniwala ako na ang mga taong takot mamatay ay walang karapatang mabuhay, nainiwala rin akong mas kilala ko ang sarili ko at walang sinumang makakapagsabi sa akin kung ano talaga ako. Naniniwala rin akong may mga pagkakataong kinakailangan ng digmaan para makamit ang kapayapaan. AT kinakailangan ding mamatay para maintindihan ang tunay na sarap ng buhay.

Ako nga pala ay isang mandirigmang dangal ng lahi, nahulog, namatay, inilibing, nabuhay na magmuli ngunit hindi na katulad ng dating mandirigmang may dalang tabak. Ako ay isang mandirigma sa aking sariling mundo. Sa mundo ng kadilimang pinipilit abutin ang tunay na liwanag. Ako ay naglalakad sa kawalan na ang tanging dala-dalahan ay ang aking tiwala na bukas, makakamtan ko din ang liwanag.

Ako ay isang mangingisda, simpleng mangingisda lamang, ngunit bukas, hindi lamang isda ang aking huhulihin, at hindi lang isda ang mabibigyan ko ng pakinabang. Ako ay ako, naniniwalang ang araw ay sumisikat sa Silangan, at sa ayaw at sa gusto natin, sa Kanluran ito lulubog. Ngunit hindi sa katapusan ng araw magwawakas ang ating mga pangarap, hudyat lamang ito ng bagong simula.

it’s too early to tell. hahaha.  For an insomniac like me, ito na ang bagong trip ko ngayon. Magsulat sa blogpage ko.  Alis kami bukas. punta kami sa Camiguin. Wow… Camiguin? sa totoo lang hindi ko alam kung tlagang pupunta ako dun, pero parang gusto kong pumunta. Hindi ko na nakikita ang sarili ko after graduation na makakapunta pa ako sa parteng yun ng Pilipinas.  Kelangan ko talaga siguro ng bakasyon… to refresh… to re-claim the glory of the cold fisher of the south. I want to commune with Mother, hahaha… After 72 hours of no solid intake, i am now prepared for the journey. Parang gusto ko na ngayon maniwala sa happy endings. At dahil charged ako ng alcohol na hindi ko naman dapat ikalasing, pero dahil sa dami nang tinikman ko e nahihilo na ako, naisipan ko na lang magsulat. Dapat kasi, nagbabasa na lang ako ng libro ngayon, pero parang wala akong gana (kaya yung mga nasa waiting list ng Janusian Library, pakihintay na lang po matapos ko yung mga librong gusto nyo hiramin). First, what’s wth the title? pirates? hindi ko alam, feel ko lang ilagay. maps, preparation ko siguro para bukas, tiningnan ko kasi sa mapa kung saan ako pupunta, nasa dulo pala ng Pilipinas yun. Caramels and red wine? YUn yung dalawang napaka-espesyal na babae sa buhay ko. red wine, a bottle, to help me sleep, like mothers, more than willing to sing for their babies. And that caramel, sweet and tangy, the very personality of my long lost love. Love may be above all,but it is not all. Hinahanap ko, hanggang ngayon ang balanse ng buhay. Ang pait at tamis ng bawat alak at tsokolate. Ang bawat sarap at hirap ng buhay. Pasensya na sa mga masasaktan at masasagasaan, pero nasa harap ko na ngayon ang toro, pero kailangan ko siyang hulihin sa pamamagitan ng pana. Alam ng mahal ko yan.(Lasing mode, edit ko next week)

Surrender is not the answer, but death once more, for the windy treasure underneath the sun, and the breath of the Almighty, to the freshness of life. People who are afraid to die are not worthy to live!!! FOR THE FREEDOM OF OUR SOUL!!!

SInubukan kong magsulat sa diary ko pero sa kabutihang palad, wala akong makitang bolpen na may tinta. At dahil hindi rin ako nakapagsulat sa diary ko, binuklat ko na lang… astig nga e, parang nanibago ako. Naramdaman ko na masyado ko na palang nailayo ang buhay ko sa sarili ko. Napansin ko rin na parang aral sa akin sa kasalukuyan ang mga naisulat ko na dun. Parang tanga, na nagkamali na, at natuto, pero nagkamali pa rin.

Madaming nakasulat dun e. Una na dun yung kwento na may hinalikan ako sa sinehan at na-guilty ako dahil na-guilty siya, dahil may bf siya. Nandun din yung kwento tungkol sa pangungutang ko, na hindi naman ako nakautang, para mabili yung tarot card ko. Nandun din yung pinag-eksperimentuhan ko ang sarili ko na "ma-inlove", at na-inlove nga ako ng ilang saglit. Andun din yung ibang tao na ang pinag-eksperimentuhan kong ma-inlove sa akin. Nandun din yung na-inlove talaga ako dahil maganda yung pwesto ng kwentuhan namin, sa ilalim ng buwan. Ang pinakamadrama e yung na-inlove ako at talagang in-love na in-love ako sa isang tao. basta yun na yun.

Bakit nga ba puro pag-ibig ang nasa utak ko ngayon? Hindi ko alam, siguro napasok lang ng hangin ang utak ko.

minsan talaga, masarap yung pakiramdam ng nagmamahal e. ganun ang naramdaman ko nung ibinigay ko sa kanya yung sulat ng pagsuko na ginawa ko. Naalala ko yung sulat na yun… "hindi ito tungkol sa pag-ibig, hindi bagay sa akin ang salitang iyan, ito ay tungkol sa pagpapaalam". Hindi ko alam kung saan ko natutunan ang pagmamahal na yun, pagmamahal na isusuko mo ang sarili mo sa hangad ng panahon, at ang panahon ding iyon ang makapagpapatatag sa iyo.

Hindi ko alam kung anong naramdaman niya noong ibigay ko sa kanya ang sulat na yun. Basta ang alam ko, mahal ko siya, at wala na akong pakialam sa mangyayari. Nabusog kasi ako ng panahong uso ang pagpaparaya, martir at bayani. Kaya naman ipinaubaya ko na lang sa sobra-sobrang pag-ibig na ibinuhos ko sa sulat na yun, at kokonting baon na paliwanag bukas.

Masarap din palang marinig galing sa bibig ng mahal mo na sabihin niyang mahal ka niya. Kapag naaalala ko yung mismong pangyayari sa ilalim ng punong mangga, hindi ko maiwasang matuwa… at malungkot… sabay tanong sa sarili ko "anong nangyari sa atin?".

Hindi ako naniniwala sa mahabang ligawan, at hindi rin ako naniniwala sa mahabang relasyon. Naniniwala ako na ang pag-ibig na hindi nabuo sa unang pagtatagpo ng pag-iisip ay hindi kailan man mabubuo kahit pa sa mahabang panahon. Gusto kong paniwala sa mga taong nagsasabi sa akin na kelangan ko nang magmahal muli, pero mas marami sa kanila ang naniniwalang hindi ko na kailangan ng karelasyon para mabuhay. Ang hindi nila alam, hinahanap ko din ang kaparehas ko, kung meron man.

Takot ako sa kabiguang may kaugnayan sa pag-ibig. Sa palagay ko ay napakalupit na paraan ang hindi pagbigyan ang pusong hindi naman ginustong umibig sa taong tumanggi sa alok niya. Aborsyon, sa madaling salita. Hindi natin malalaman kung sino talaga ang tunay sa para sa atin kung hindi natin susubukan. Pero sa batong pagulong-gulong, hindi kinakapitan ng lumot. Nakakalito.

May mga taong mahal mo, pero hindi mo gusto. May mga tao din na gusto mo pero hindi mo pwedeng mahalin. At marami pang kumbinasyon, hindi mabilang. Pero hanggang kelan ba natin hahanapin ang mahal at gusto natin? Sapat kaya ang habangbuhay natin para hanapin siya? Mahirap ipaliwanag dahil hindi na nakakapag-isip ng dahilan ang pusong umiibig.

He will pain the light and shades
The colours and the trees
He will climb the steepest hill
Believing what he sees
He will lay down on the ground
Beneath the old oak tree
He will sleep forever
If you try to set him free

Mahirap bumalik sa dati… naintindihan ko na..

Maraming bagay ang hindi ko pinapansin, dahil alam kong sobra-sobra ang akin

pero ngayon… alam ko na… hindi ko talaga kayang basahin ang hindi mapasok

sa sistema  ng katawan ko. Pero gusto ko pa rin ang dati

hindi ko nga lang dapat kalimutan ang ngayon…

babalik din  ako…

natikman ko na ang puso…

iwasang pumutok ulit, maraming madadamay.

iwasan din ang sobrang kabaitan, may kabayaran ang pagtitimpi…

dadating din ang panahon…mabubuo din ang nadurog…

mas malakas, mas matibay… kaya natin ito… tagumpay